Een mogelijkheid is dat beiden opschrijven hoeveel ze in de gemeenschappelijke pot steken. Maar ja, dan kun je evengoed elk apart blijven sparen. Het gevaar is in mijn ogen vooral dat een van de twee de gemeenschappelijke rekening plundert.

Die mannen krijgen hier meer advies dan ze gevraagd hebben Vergeet niet dat het samenleven als koppel ook en vooral heel mooi kan zijn

Mja, ik ben gewoon wat realistisch. En ik hoop dat ik 200% verkeerd zit en ze over 50 jaar hun achterkleinkinders mogen zien samen!

Het is spaargids niet samenleefgids .

Ik zou ook geen gezamelijke spaarrekening open voor er wat op papier staat. Aan de andere kant ben ik wel een voorstander voor het bespreken van financien voor je wat op papier gaat zetten. Het lijkt mij belangrijk om te weten of je "financieel compatible" bent voor je ergens aan gaat beginnen. Dus waarom zou je niet beginnen met een spaarrekening, ga je direct zien of je wederhelft zich aan z'n regime kan houden...

Moeilijk moeilijk

Ik wil toch wel een beetje relativeren.

Ik heb een gezamenlijke rekening gehad met mijn eerste vriendin waarmee ik ging samenwonen: dat liep zonder problemen, ook toen relatie stop werd gezet. We hadden zelfde bedrag erop gezet, dus gezamenlijke rekening werd delen door 2.

Ik heb een tijdje samengehuisd in Gent met 2 vrouwen. We hadden een gezamenlijke rekening voor de huur en de algemene boodschappen. Na verloop van tijd ging er 1 iemand weg, kwam er een ander in de plaatst... maar nooit problemen gehad. Is altijd goed opgelost geraakt.

Ik heb nu een huis gekocht met mijn vriendin. We zijn niet getrouwd, hebben we een kind. We hebben ook gezamelijke rekening en nu zetten we er x% van ons maandloon op. Moest de relatie alsnog stuklopen, we zijn beide volwassen genoeg om het goed op te lossen.

Samenwonen is ook een beetje leren leven. Alle goede raad mag je eens lezen, maar als zij beslissen om een gezamenlijke rekening te openen, laat ze doen. Ze kunnen er maar uit leren (zowel positief als negatief).

We zitten hier allemaal onze mening te geven maar ik zou graag eens van de topicstarter zelf horen wat hij als de voordelen van een gemeenschappelijke rekening ziet. Maikelo, aan u het woord.

@Poldermol
Op die leeftijd is de kans dat de relatie stuk gaat idd nog groot. Wij zijn misschien naïef geweest toen en hebben redelijk snel alles op 1 hoop gesmeten. (Het hielp ook dat er niet veel te smijten was. )

Het lijkt me alleen raar om rekeningen uit te blijven pluizen, na te gaan wie hoeveel van de samen aangekochte biefstuk gegeten heeft, in welk huis er verbleven wordt, ...

Zo zijn er die veel meer verdienen dan hun partner en net daardoor aparte rekeningen willen. Een vast deel smijten ze elk op een gezamenlijke rekening en de kosten worden daarmee betaald. Voor de ene partner schiet er dan gigantisch veel over, voor de andere niets.

Op een ander forum heb ik deze verdeling ook al gezien én werd er nagedacht door de 'rijkere' partner om zijn appartement te verhuren, want hij woonde toch in de woning van de 'armere' partner. De 'armere' partner had moeite om haar lening te betalen, maar dat was haar probleem. Op reis gaan ging dikwijls niet, want zij had na het betalen van de kosten niets meer over. Dat lijkt me persoonlijk toch ook geen gezonde relatie...

'Voor de ene partner schiet er dan gigantisch veel over, voor de andere niets. '

Dat is dan toch enkel als er met scheiding van goederen wordt getrouwd hé, in alle andere gevallen blijft het een gezamenlijke vermogensaanwas en kan de minderbedeelde partner daar wel degelijk aanspraak op maken. In het geval men niet getrouwd is, dan klopt uw stelling, en persoonlijk vind ik dat geen negatief iets. Ik heb genoeg kameraden waar de man 3-3.500 netto verdiend, de vrouw 1.400, maar dat het wel de vrouw is die het langs ramen en deuren naar buiten gooit aan prullaria zoals dure kleedjes en schoenen. In zo'n (ongetrouwd, uiteraard, bezint eer ge begint is hard van toepassing ) geval zou het zelfs goed zijn als elkeen een eigen rekening behoudt om zo het eigen spenderingspatroon binnen bepaalde perken te houden.

@Poldermol
Ja, ging over koppels die feitelijk samenwonen.
Als je geen verkwister bent, vind ik dat toch maar triestig om dan de minstverdienende partner te zijn in zulke relatie.

Ik vraag me ook af hoe het komt dat ze kunnen samen zijn met iemand met dergelijke instelling. Je zoekt toch iemand die min of meer compatibel is aan/samengaat met u. Als je zelf geen verkwister bent, dan stoor je u toch telkens enorm als uw partner wéér een prul kocht...

Ik ken in de familie ook een koppel waarbij de man het huis alleen kocht en er waren véél renovaties nodig. Nadien vindt hij de madam van zijn leven en zij betaalt mee de helft van de lening + de helft van de verbouwingen. Op papier is enkel hij eigenaar van de woning. Ik vind zulke situaties triestig.

Eén woord: golddiggerkes

Mbt uw laatste situatie, daarmee ben ik uiteraard akkoord. Maar dan is het eerlijk gezegd ook wel dom van de vrouw om daarvan niks op papier te willen zetten. Ik zou gewoon een kleine huurbijdrage vragen (en dan ook op papier zetten dat het huur betreft en dat er geen rechten op de woning aan ontleend kunnen worden).

Tja, ieder zijn huishouden zeker.
Ik heb het geluk dat mijn madam relatief goedkoop is in onderhoud, anders volgde ik misschien ook uw mening.

Wacht maar tot uw garantieperiode verstreken is, tis dan dat de kosten komen

Valt nog wel mee, haar ouders hebben dat al jaren terug gezegd dat haar garantie op is. Ze wouden haar toen al niet meer terug nemen. Zelfde toen ik haar hand vroeg aan haar vader. Dat weigerde hij, ik moest haar compleet pakken of t ging niet door...

Of zoals een kennis van mij wel eens zegt: "Voor die 100g goed vlees moet ge gans de beest nemen".
Met die 100g heeft hij het dan niet over 'de hand'.

Wat die situatie betreft (TNTim)...

Op een ander forum heb ik deze verdeling ook al gezien én werd er nagedacht door de 'rijkere' partner om zijn appartement te verhuren, want hij woonde toch in de woning van de 'armere' partner. De 'armere' partner had moeite om haar lening te betalen, maar dat was haar probleem. Op reis gaan ging dikwijls niet, want zij had na het betalen van de kosten niets meer over. Dat lijkt me persoonlijk toch ook geen gezonde relatie...

Zou het dan niet fairder zijn van de 'rijkere' dat hij de helft van de huuropbrengst aan de 'armere' partner geeft? Tenslotte, als ze niet samen waren (in het appartement van de 'armere' partner) had hij/zij deze huurinkomsten niet.

Spruitekop schreef:Zou het dan niet fairder zijn van de 'rijkere' dat hij de helft van de huuropbrengst aan de 'armere' partner geeft? Tenslotte, als ze niet samen waren (in het appartement van de 'armere' partner) had hij/zij deze huurinkomsten niet.

Vind ik ook en had ik ook voorgesteld, maar zienswijze werd niet gevolgd. Wie zijn wij met onze wereldvreemde opvattingen he. (geld is héél belangrijk voor velen...)